Sarı Bez / DAMLA Ç. ÇİMENCİ

Her zamanki gibi sabah erkenden kalkıp evi toparladı; askıdaki çamaşırları, eşinin çoraplarını, oğlunun dağılmış odasını…

Öğle üzeri komşusu geldi. Tüm dertlerini salonun ortasına boca eden komşusuna çaktırmadan, sıkıntıdan düşen yüzünü toparladı.

Akşam oldu. İşten eve dönen eşine temiz kıyafetler ve bir çift terlik çıkardı.

Oğlunu akşam yemeği için bilgisayarın başından zorla kaldırdı.

Eşi ve oğlu ile birlikte o gün için özenle hazırladığı yemek masasına oturdu.

“Gene çok sıcak olmuş çorba” diye homurdandı eşi. Yemek süresince hiçbir şey konuşmadılar.

Evlilikleri boyunca eşinin her homurdanışında duygularının etrafına duvarlar örmeye alışmıştı. Her şeyin yolunda gittiğine kendini inandırmak için ördüğü duvarlar. Yine öyle yaptı. Böyle sözler o duvarları aşıp onu incitemezdi. Ama bazı zamanlarda, saçının boyasını fark eden eşinin “Güzel olmuş” dediği zamanlardaki gibi, o duvarların kendiliğinden açılıvermesine, umut rüzgârlarının içine dolmasına engel olamazdı.

Masada kalan son kirli bardağı da bulaşık makinesine koyduktan sonra, masayı silmek için eline aldığı sarı mutfak bezine bakakaldı. Yıpranmış, yer yer üzerinde delikler açılmış sarı bezde adeta kendi hayatını gördü.

Sıktı bezin suyunu iyice, yirmi yıl önceki neşesinden tek bir damla kalmadığını gördü.

Masadaki ekmek kırıntılarını bezle topladı, dağılanı toparlamaktan ne kadar yorulduğunu gördü.

Bezdeki kırıntıların lavabo giderinin etrafında toplanışına baktı, yıllardır görmezden geldiği tüm kırgınlıklarının boğazında birikip nasıl da kocaman bir düğüm olduğunu gördü. O an etrafındaki görünmez duvarların pencereleri sonuna kadar açılıverdi. Ama bu sefer içeri dolan umut rüzgârları değildi. Duyguları cereyanda kalmış gibiydi.  Pencereleri kapatmaya çalışmadı. İstemedi bunu.

Elindeki sarı bezi özensizce tezgâhın üzerine attı.

Bu akşam meyve soymayacaktı.